W sercu najbardziej mistycznych gór Bułgarii – Rodopów, leży rejon owiany wieloma legendami. Miliony lat temu znajdował tutaj ogromny wulkan, po którym dziś ostały się górskie szczyty otaczające pradawny krater. Śladem po nim są też kryjące się w lasach skały wulkaniczne, które stygnąc, przybierały bardzo dziwne i zagadkowe kształty. Trzy ze szczytów (niemalże o tej samej wysokości), które wyglądają tak, jakby się sobie przypatrywały, mają szczególne znaczenie. Według Bułgarów tworzą one energetyczny trójkąt, którego czubkami są dwie trackie świątynie – Belintasz (świątynia Sabazjosa, boga utożsamianego z Dionizosem), Karadżow Kamyk (świątynia umarłych) oraz Krystowa Gora (klasztor, gdzie przechowywany jest fragment krzyża, na którym ukrzyżowano Jezusa, dawna świątynia bogini Gai). 

Dla starożytnych Traków niezwykle ważny był szczyt Belintasz (1225 m n.p.m., bg. Белинташ), na którym wznieśli świątynie na cześć boga odradzającej się przyrody, słońca, urodzaju i sił witalnych – Sabazjoza. Świadczy o tym odnaleziona tutaj w latach 70. XX w. przez pasterza srebrna płyta przedstawiająca siedzącego na tronie mężczyznę na tle pełzających ku górze węży. Podczas późniejszych prac archeologicznych odnaleziono tu srebrne monety, fragmenty figur i ceramikę. Świątynia datowana jest na V tysiąclecie p.n.e. (!!!), co czyni ją jedną z najstarszych w Europie!!! 

Dziś Belintasz to przede wszystkim imponujący fenomen przyrodniczy – białe skały o powierzchni 3 ha, z których rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na rodopskie szczyty – pozostałości prehistorycznego wulkanu. Zobaczcie przepiękne ujęcie z drona: 

Najsłynniejsza bułgarska jasnowidzka – Baba Wanga, przepowiedziała, że gdy Belintasz pochłonie 8 ofiar, świątynia rozkryje swoje tajemnice. Jedną z nich jest ukryty w megalitycznych zakamarkach złoty rydwan Aleksandra Wielkiego. Do tej pory od uderzenia pioruna zginęły tu 4 osoby… Badacze wykazali, że zachodzą w Belintasz anomalie pola magnetycznego, które mogą je przyciągać. Polecam więc odwiedzić świątynię w słoneczną pogodę ;) Ale nie bójcie się, warto! 

Stąd rozpoczyna się dobrze oznakowany szlak ku wspomnianemu Karadżow Kamyk.

Czas na trzeci czubek mistycznego trójkąta – mój ulubiony – świątynia umarłych Karadżow Kamyk (1448 m n.p.m., bg. Караджов камък). Na mnie za każdym razem robi ona piorunujące wrażenie (przyznacie, że odpowiedni dobór epitetu, biorąc pod uwagę wcześniejszą historię). Jest to wysoka wulkaniczna skała, której pionowe ściany uformowały ciasny przesmyk, gdzie na wieki zakleszczył się ogromny okrągły głaz (dokładnie tak jak w Kjeragbolten w Norwegii). Do świątyni wchodzi się po drewnianej drabince prowadzącej przez przesmyk – pod zwisającym nad naszymi głowami głazem. Niestety jej stan pozostawia wiele do życzenia (połamane szczebelki, brak połączenia między dolną i górną drabinką), a wejście i zwłaszcza zejście dostarcza porządnej dawki adrenaliny.

Jednak na szczycie szybko zapomnimy o tych nieprzyjemnościach – panorama jest NIEPOWTARZALNA. Ciągnące się kilometrami zielone szczyty, na których tu i tam przysiadły najrozmaitsze formacje skalne. Badania archeologów wykazały, że Trakowie czcili w tym miejscu martwych (dowodzą temu m.in. wydrążone przez starożytnych otwory), a świątynia datowana jest na VII w. p.n.e.

Od Karadżow Kamyk możemy ruszyć dwoma oznakowanymi szlakami: do Krystowa Gora (ok. godziny) lub do Belintasz przez Hajduszki Kamyk (strome, śliskie zejście prowadzące przez mroczny baśniowy las; zejście do Hajduszki Kamyk 1,5 h; wejście od Hajduszki Kamyk 2,5 h).

W tym roku po wielu latach wróciliśmy do wioski Mostowo leżącej w obrębie trójkąta. 

Kończy się w niej droga, więc spakowaliśmy cały sprzęt do plecaków i ruszyliśmy szlakiem wiodącym przez wyschnięte koryto rzeki. 

 Jak się okazało, również na ich szczycie mieściła się tracka świątynia – na co wskazują wydrążone przez Traków nisze i fragmenty ceramiki. Droga z Rjaki na szczyt Hajduszkiego Kamyka zajmuje około 1,5h i jest dobrze oznakowana (oprócz początkowego fragmentu, jeszcze w samej mieścinie, gdzie trzeba przejść przez podwórko pewnego gospodarza – otworzyć sobie bramę, a potem przeskoczyć ogrodzenie :P).

Z góry ponownie możemy podziwiać roztaczające się przepiękne widoki na tę mistyczną okolicę, ponadto widziane w dole stare domki Rjaki uświadamiają nam skalę wysokości i ogromu skał. Między ich krawędziami Koszmarek (mój tata) zawiesił i przeszedł 4 highline’y (taśmy na wysokości), a każdy z nich nosi nazwę trackiego wodza, bóstwa bądź ich ukochanych: Skiłas, Berenika, Wołoges (szaman plemienia Bessów, który poprowadził powstanie przeciwko Rzymowi) i Eurydyka.

Hajduszki Kamyk to także przygotowany i obity teren wspinaczkowy. Jest ktoś chętny na świetny wspin w prehistorycznej wulkanicznej skale? ;)

Najważniejszym projektem tegorocznym były jednak jeszcze inne skały górujące nad Rjaką (umiejscowione u podnóża Belintasz) – Kozia Góra. Przypominająca Karadżow Kamyk, lecz bez wciśniętego głazu, a z przylegającą igłą skalną, w której mieści się pokaźna jaskinia. Wokoło niej Trakowie wydrążyli nisze.

Między igłą, a skalnym brzegiem naprzeciwko powstała imponująca linia – highline z niesamowitym widokiem na dwa trackie miejsca kultu – Hajduszki Kamyk oraz świątynię umarłych.

A gdzie nocowaliśmy? Na polance pod cerkwią w spokojnej wiosce Mostowo. Tuż obok wypływa źródełko – miejsce na dziki kemping wymarzone :) Ponadto (jak pisałam na początku) ze względu na energetykę trójkąta Bułgarzy wierzą, że nocowanie w tym rejonie dobrze wpływa na zdrowie.

Dajcie znać, jak Wam się podobała opowieść i miejsce!

W lipcu tego roku, na kilka dni przed wyruszeniem w naszą kolejną podróż, zostaliśmy zaproszeni do programu Jakuba Porady „Pokaż nam świat”, który emitowany jest w TVN24BiS. Jedna z dziennikarek, współtworząca podróżniczy cykl, była obecna na naszej prelekcji. Podeszła do nas po wszystkim i zaproponowała nakręcenie krótkiego reportażu o naszym sportowo-podróżniczym projekcie. Zaskoczeni, szczęśliwi, trochę stremowani – byliśmy na TAK! Kilka tygodni później na naszą miejscówkę treningową – Fort Włochy w Warszawie, gdzie można zawiesić midline’a (taśmę na wysokości 10 m), przyjechała ekipa telewizyjna na czele z dziennikarzem i podróżnikiem Jakubem Poradą. Przed kamerą opowiedzieliśmy o Bułgarii z naszej perspektywy, o pięknych dzikich górach i poukrywanych wśród nich wioskach, trackich świątyniach, czy jaskiniach, które zamieszkiwane były przez ludzi pierwotnych. Krzysiek, mój tata highliner ;), pokazał na żywo na czym polega chodzenie po taśmie na wysokości i wyjaśnił, jak dzięki temu sportowi, odkryliśmy wspólnie Bułgarię na nowo. Na plan przyniosłam ze sobą również podarunek, który otrzymałam w tradycyjnej muzułmańskiej wiosce – ręcznie szyte szarawary. A oto i reportaż (na nagraniu zobaczycie fragmenty naszych filmów i zdjęcia, całość trwa 8min):

REPORTAŻ [KLIK]

Zacytuję Wam, jak brzmi opis odcinka o Bułgarii na stronie TVN-u: „wielu Polaków pamięta Bułgarię z czasów PRL-u, kiedy jeździło się tam na plaże w Złotych Piaskach. Ten kraj dalej jest wspaniałym miejscem na wyprawę i to nie tylko do oczywistych turystycznych atrakcji. O tym, na co można natrafić schodząc ze szlaku, i jak w Bułgarii uprawiać highline, czyli chodzenie po taśmie na wysokości opowiedzieli w programie „Pokaż nam Świat” Pamela Kaczmarek, podróżniczka i fotografka oraz Krzysztof Kaczmarek, highliner i wspinacz. - Oczywiście strach jest. To ekstremalne, bo trzeba wejść w wysokie góry, stać nad 100 metrowymi klifami, ale dzięki temu możemy podziwiać przepiękne miejsca i odkrywać świat, którego byśmy się nawet nie spodziewali - mówiła Pamela Kaczmarek”. Na koniec mam dla Was kilka ujęć z backstage’u :)

Dajcie znać w komentarzach, co myślicie o programie! Spodobał  Wam się? Oglądacie „Pokaż nam świat”?  A może chcielibyście przemierzyć Bułgarię naszymi śladami?

Przechadzaliśmy się po uliczkach Ribnowo i rozmawialiśmy z ludźmi. Jedna pani przyniosła nam 2 kubeczki jagód, które sama zebrała. Druga wspinała się z nami po stromych ścieżkach, by mieć pewność, że nie zabłądzimy. 

Zagadaliśmy się też z babcią, która wyszła na spacer z wnuczką. Spędziliśmy chyba 15 minut  na pogaduszkach, siedząc w cieniu na krawężniku. W końcu poszliśmy razem na kawę i lody do pobliskiego sklepiku. Pani opowiedziała nam całe swoje życie, historię jej rodziny i rozmaite miejscowe ploteczki. Powtarzała, że nie ważne jest to, czy modlimy się do Boga, czy Allaha, czy ubieramy się w taki czy inny sposób, najważniejsze jest to jakimi jesteśmy ludźmi, co mamy w głowie i sercu. I jak to już chyba tutaj bywa... Babcia zaprosiła nas do siebie do domu, gdzie ubrała mnie w ich przepiękny strój (ręcznie przez nią szyty).

Gdy musieliśmy już lecieć na autobus, przyszli jej synowie i wszyscy życzyli nam zdrowia i prosili, żebyśmy ich odwiedzili, jak tylko będziemy w okolicy :)

A jak wracaliśmy z powrotem autobusem, to kierowca ni stąd, ni zowąd zatrzymał się i wyszedł na kilkanaście minut, po czym wrócił jak gdyby nigdy nic z kartonem pełnym jagód!